سلام

قبل از هرچیز یه عذرخواهی بابت تاخیر در انتشار این پست و یه عذرخواهی دیگه بابت احتمالا طولانی بودن این مطلب!

سریع برم سر اصل مطلب.

خودپسندی و غرور دو نوعه و هر دو نوعش ناشایست! یکی اینکه خودت رو برتر از دیگران بدونی و به داشته ها و یا شاید به نداشته هایی که آرزو داری داشته باشی افتخار کنی و دیگران رو حقیرتر از خودت بدونی .. اینکه تکلیفش مشخصه و غرور چیزیه که هیچوقت در جامعه به عنوان صفت خوب شمرده نشده و متاسفانه خیلی ها هم درگیرش هستیم.

و اما نوع دوم خودپسندی اینه که خودت رو در جایگاهی بدونی که به خدا منت بگذاری برای داشته هات .. مثلا اگه نمازی دعایی چیزی خوندی اونو از همت و تلاش خودت بدونی نه از فضل و توفیق پروردگار.

و این یه گناه بسیار بزرگه به نام عُجب! و گناهی که مخصوص مومنان و انسانهاییه که کارهای نیک فراوان دارن تو پروَندشون!

حضرت امیر (ع) توی یه روایتی می فرمایند که : گناهی که بخاطرش پشیمون باشی نزد خدا بهتر از کار نیکی هست که تو رو به خودپسندی واداره.

وقتی بخاطر یه گناه پشیمون بشی همون خودش توبه است و توبه یکی از بهترین حالات انسان نزد خداونده اما کار نیکی که خوپسند و مغرورت کنه همون عُجبه و ناپسند و باعث ضایع شدن تمام اعمالت.

و جالب اینکه گناه عُجب یه بیماری قلبی و درونیه که لازم نیست حتما به رخ دیگران بکشی کارهای خوبت رو تا گناه عُجب رو مرتکب شده باشی .. نه .. تو قلبت .. تو دلت .. یک کلمه که بگی .. یا حتی از خاطرت بگذره دچار عُجب شدی!

میگن یه بنده خدایی از اونایی بوده که نماز اول وقت میخونده و همیشه صف اول و خلاصه که واسه خودش مومنی بوده! یه روز توی مسجد توی صف نماز جماعت یه بنده ی خدا کنارش به نماز می ایسته که از لحاظ ظاهری نامرتب و ژولیده و شاید از لحاظ عبادت به اندازه ی اون یکی بنده خدا چیزی تو چنته نداشته .. توی قنوت نماز .. اون نامرتبه به خدا میگه : خدایا ما که چیزی نداریم و گناهکاریم .. تو بخاطر این بنده ی خوبت که کنارمون وایساده گناهان ما رو ببخش .. اون یکی که عابد و زاهد بوده تو نماز با خودش میگه : حتما خدا این بنده خدا رو که کنار من وایساده بخاطر من و عابد بودنم حتما یه نگاهی بهش میکنه و تو دلش خوشحال و غافل از اینکه هفتاد سال عبادت، یک شب به باد میره .. !

و پیام آورمون که فرمودند : اگه هیچ گناهی نکنید برای شما میترسم از چیزی که بدتر از معصیته .. و اون چیزی نیست جز عُجب!

از امشب وقتی بچه ات یه شعر جلوت میخونه یا یه حدیث یا حالا هر چیز دیگه ای .. تو دلت .. به جای اینکه بگی : به به عَجب بچه ای بزرگ کردما .. بگو : شکر خدا توفیق داشتم یه بچه سالم مثل این گل پسر داشته باشم .. خدایا شکرت .. 


حالا که یه چند تا روایت خوندید این یکی رو هم داشته باشید از امام صادق (ع) که بی نظیره :

خداوند می دانست که برای شخص مومن، گناه از عُجب بهتر است و اگر این طور نبود، شخص مومن، هیچگاه آلوده به گناه نمی شد.

لحظه هاتون نورانی و نورانی و نورانی ..


پی نوشت : از دست بلاگفا و مسخره بازیهایش خسته شده ام .. شاید همین روزها به جایی دیگر کوچ کنم!